Audio przewodnik Bezpłatne sms-y Lubuska Unia Światłowodowa

Audio przewodnik

Od teraz możesz samodzielnie zwiedzać miasto. Skorzystaj z darmowego audio przewodnika po najciekawszych miejscach w Strzelcach Krajeńskich

Bezpłatne sms-y

Bezpłatne informacje o awariach prądu, przerwach w dostawie wody i innych ważnych wydarzeniach na terenie Gminy Strzelce Krajeńskie

Lubuska Unia Światłowodowa

Zadbaj, aby Twój dom został bezpłatnie podłączony do najszybszej sieci światłowodowej. Wystarczą 3 kroki: 1. Wejdź na stronę http://uniaswiatlowodowa.pl/dla_mieszkancow lub odwiedź Urząd Gminu i Punkt Informacji Turystycznej 2.
PL EN DE
Twój kontakt w ważnej sprawie - kontakt@strzelce.pl

Pielice (niem. Pehlitz)

Nazwa miejscowości ma pochodzenie słowiańskie i oznacza pielesze, legowisko, kryjówkę. Po raz pierwszy została wymieniona w 1337 roku. Stanowiła wówczas własność rodu von Bornstedt. W 1571 roku wymienia się Joachima i Zabela von Bornstedt. Zabel pochodził z Długiego, natomiast Joachim mieszkał w swojej części Pielic. W 1715 roku część majątku należała do dwóch synów zmarłego majora von Vorhauera. Jeden z braci - Rudolf Ehrenteich, będący w służbie szwedzkiej, poległ prawdopodobnie w bitwie pod Wschową w 1706 roku. Majątkiem zarządzał wówczas Heinrich Ehrenteich von Vorhauer. Druga część majątku należała do Christopha Krausego, a od 1718 roku do wdowy po nim. W 1763 majątek znajdował się w rękach Theodore Elisabeth von Kökeritz. W 1780 roku przeszedł na własność barona von Neckerna. Dwa lata później Pielice były już w posiadaniu Melchiora von Dyherrna, zaś od 1787 roku inspektora Thomasa. W 1796 roku znalazły się w posiadaniu mieszczańskiej rodziny Rehmannów. Początkowo, od 1802 roku należały do Daniela Rehmanna, a następnie od 1831 roku Hansa Wilhelma. W 1866 roku dobra ziemskie stały się własnością Knobelsdorffów z Lipich Gór. Do 1896 roku majątek należał do radcy i rotmistrza w stanie spoczynku Hugona Franza Leopolda von Knoblesdorff-Brenkenhoffa, a następnie do wdowy po nim Hedwigi z domu von Wedel. W 1901 roku Pielice objął ich syn, rotmistrz w stanie spoczynku Hermann von Knobelsdorff-Brenkenhoff. We wsi zachował się ryglowy kościół, część zabudowy folwarcznej ze stodołą i gorzelnią oraz niewielki park w typie krajobrazowym. Jest to założenie o różnorodnych nasadzeniach. W jego obrębie znajduje się lipa drobnolistna, kasztanowiec, dąb szypułkowy, wiąz szypułkowy, grab, buk, jesion, klon zwyczajny, jabłoń oraz świerk.


Kościół filialny p.w. MB Nieustającej Pomocy

GALERIA
1c7b00b2e40831021fbdbf452ffaf86e.JPG

Kościół wzniesiony został pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku. Świątynia zlokalizowana jest pośrodku miejscowości, przy skrzyżowaniu dróg wiejskich, w ramach dawnego cmentarza parafialnego. Budowla założona jest na planie prostokątnym na osi wschód-zachód. Świątynia została wzniesiona w konstrukcji ryglowej jako jednonawowa, z nadbudowaną po stronie zachodniej wieżą dzwonniczą. Korpus nakryty został dachem trzyspadowym, wieża - czterospadowym hełmem krytym dachówką ceramiczną. Elewacja zachodnia przemurowana została pod koniec XIX wieku cegłą ceramiczną i zdobiona jest kolistymi blendami i tarczą zegarową w zwieńczeniu. Elewacje boczne zakomponowane zostały jako trzyosiowe, natomiast wschodnia jako dwuosiowa. Wewnątrz zachował się historyczny ołtarz, przekształcony w okresie powojennym, drewniana chrzcielnica, pasyjka oraz spiżowy dzwon wykonany w 1619 roku w ludwisarni Otto Albersa w Gorzowie. Po II wojnie światowej świątynia została przejęta przez katolików i poświęcona w 1956 roku.


Budynek dawnej szkoły

a659739d5d32b43b22d677ed80cabf3a.jpg

Budynek szkolny znajduje się w centrum miejscowości na północ od kościoła i dawnego cmentarza parafialnego. Powstał w końcu XIX wieku i złożony jest z dwóch zróżnicowanych partii. Po stronie północnej znajduje się czworoboczny budynek, nakryty dachem czterospadowym, mieszczący pierwotnie salę lekcyjną, a obecnie świetlicę wiejską. Po stronie południowej znajduje się parterowy, nakryty dachem dwuspadowym budynek, ustawiony kalenicowo do drogi i mieszczący wejście z sienią oraz dawne mieszkanie nauczyciela.

Budynek mieszkalny

Budynek wzniesiono na początku XIX wieku. Położony jest pośrodku miejscowości, przy skrzyżowaniu ulic wiejskich, obok kościoła. Budowla wykonana została w konstrukcji ryglowej na kamiennej podbudowie. Obiekt jest parterowy, nakryty dachem dwuspadowym. Pokrycie połaci dachowych stanowi dachówka ceramiczna. Elewacja frontowa została zakomponowana jako trzyosiowa z wejściem w środkowej osi. Budynek jest cennym przykładem dawnego budownictwa mieszkalnego, jednym z nielicznych tego typu zachowanych na terenie gminy.